Kremlin is een spel van Duitse origine. Voor sommigen misschien verbazingwekkend, maar het is ondanks deze verdachte achtergrond (Duitsers staan generalisering gesproken niet bekend om hun gevoel voor humor) een heel aardig spel. lk heb het nu vier keer gespeeld en er is bij mij nog geen spoortje van verzadiging te bespeuren.

In Kremlin, of Kreml zoals de Duitsers zeggen, gaat het om 24 politici. Deze spelers luisteren naar namen als Tigran Zehnjahrplan. Juri Nikotin. Ulan Putschnik, Nikolai Byrojew (spreek uit Bureauchef). Antonj Manko, Leonid Bungaloff, lgor Doberman. Anatol Fuckoff (het zijn altijd dezelfde types, die deze persoon kiezen), Ludmilla Patina, Sergej Vetzak, enz.

Alle spelers, het aantal is in principe onbeperkt. al is er wel ergens een speelbaarheidsgrens bij de 7 of 8, hebben belangen in deze politici. Er is l politicus waar ze een belang van 10 (dat is heel veel) in hebben. eentje van 9, eentje van 8 en zo voort tot en met l en dat is dan weer heel weinig. Deze belangen worden vooraf vastgesteld door de spelers zelf en zijn in het begin geheim. Dan begint het echte spel: een soort stoelendans. De mooiste stoel is die van de partijchef. Daaronder komen de drie invloedrijkste leden van het Politburo, de KGB-minister, de minister van Buitenlandse zaken (BuZa) en de minister van Defensie. De stoelen van de overige leden van het Politburo zijn ook mooi, maar duidelijk minder mooi dan die van de vier bovenstaande functies. Deze overigen zijn de minister van Sport, de minister van Landbouw, de minister van Ideologie en de minister van Industrie.

Onder het Politburo komen de kandidaten voor het Politburo (5 in getal) en daaronder de ambtloze politici; het volk. Alleen wanneer je naar Siberie verbannen wordt, kun je nog dieper zinken. Nu is het de bedoeling, dat de spelers ''hun'' politici in een zo mooi mogelijke stoel manoeuvreren. Een politicus wordt ''van jou'' als je daar het grootste belang in hebt. Echter, men hoeft niet direct te onthullen hoeveel belang men precies in een bepaalde politicus heeft. Zolang iemand in een politicus meer belang onthuld heeft dan een van de andere spelers, is zo'n politicus van die persoon. Echter, men mag nooit meer belang onthullen dan er op het geheime lijstje met belangen, dat men vooraf heeft gemaakt. staat. Om een politicus "over te nemen'' moet men dus meer (!) bieden dan de persoon. die die politicus ''heeft'', op dat moment van zo'n politicus onthuld heeft. Alleen meer belang is interessant, aan gelijke belangen heeft men dus niets! Dit overnemen van politici kan op ieder gewenst moment tijdens het spel.

Tijdens het spel mogen bepaalde politici, oftewel de spelers, die op dat moment die politici controleren, allerlei leuke acties ondernemen, zoals daar zijn politici naar Siberie sturen, de October-parade afnemen, vriendjes promoveren, vijanden degraderen, politici uit Siberie terughalen, onderzoek doen naar mogelijke kapitalistische invloeden in het Kremlin en zo voort. Hoe mooier de stoel, hoe leuker de actie. Echter, hoe leuker de acties. hoe meer straks dit de politicus oplevert en hoe sneller deze politicus ouder en zelfs zieker wordt. En je weet hoe dat met oude en zieke Kremlin-leden gaat; die gaan dood en worden bijgezet in (onder?) de Kremlin-muur.

Het spel duurt maximaal 10 beurten. Het spel is voortijdig geëindigd als iemand driemaal met dezelfde politicus als partijchef succesvol de October-parade afneemt. Dat wil zeggen, zonder dat hij tijdens deze parade onder de druk van ouderdom, ziekte en de zware bontmuts in elkaar stort. Wanneer niemand er in slaagt. dit te bereiken, dan gaat het om de politicus, die als laatste partijchef is. Hier zit echter een een addertje onder het gras: op dat moment kan iemand, die evenveel belang in die partijchef heeft als de huidige bezitter, de partijchef alsnog overnemen. Zijn er meerdere spelers, die zo'n belang kunnen overleggen, dan wint natuurlijk de oudste van de twee. Ouderdom is in dit spel een belangrijke factor.

Iedere politicus heeft aan het begin een bepaalde ouderdom. Dit varieert van 50 (de ietwat onsympathieke Viktor Wasolin) tot en met 80 (de vriendelijke Nestor Aparatschik). Naarmate een politicus ouder wordt. heeft hij meer kans op ziekte. Wanneer een politicus ziek wordt, krijgt hij ziektepunten, die aangeven hoe erg het is. Een punt is ziek, twee is erg ziek, drie fataal.
Iedere beurt heeft men de mogelijkheid de politici, die men op dat moment onder controle heeft. naar het sanatorium in Odessa aan de Zwarte Zee te sturen. Wanneer een politieke in het sanatorium is, heeft hij een grotere kans om weer beter te worden, dan in het Kremlin. Echter, in het sanatorium kan men natuurlijk niets ondernemen, dus geen October-parade voor de partij-chef, geen zuiveringen door de KGB-chef, enz. In sommige gevallen, zoals de KGB-functie, worden de zaken waargenomen door andere leden van het Politburo. Bovendien kan een politicus makkelijker weggezuiverd worden. wanneer hij in het sanatorium zit. Het is bijzonder vervelend om als KGB-chef in het sanatorium zelf door de KGB onder leiding van de plaatsvervanger weggezuiverd te worden. Hierbij zij aangetekend, dat het wegzuiveren van hooggeplaatste personen maar een kleine kans van slagen heeft en dat een mislukte zuivering de uitvoerende politicus een behoorlijke portie stress kost.

In het begin van het spel is de zieke en oude Nestor Aparatschik de partijchef. Deze vriendelijke oude baas is onbeinvloedbaar en niemand kan dus een belang in hem hebben. De andere functies worden willekeurig ingevuld. Deze invulling is bekend op het moment dat iedereen zijn geheime invloed op de verschillende personages vaststelt. Op het moment dat de partijchef wegvalt, en bij Aparatschik duurt dat nooit lang, wordt de minister van Buza voorzitter van de begrafeniscommissie en mag hij iemand als nieuwe partijchef voordragen. In eerste instantie moet dat een invloedrijk lid van het Politburo zijn, dus de KGB-chef of de minister van defensie. maar als die er niet zijn (in het sanatorium bijv.), dan wordt een ander lid van het Politburo voorgedragen. Over deze voordracht wordt gestemd. Eerst de KGB-chef, dan defensie, vervolgens ideologie, industrie, landbouw en tot slot sport. Wanneer er drie tegenstemmers zijn, is de voordracht afgewezen. Vervolgens draagt BuZa een van de tegenstemmers voor als partijchef. Wordt ook deze kandidaat afgestemd (weer drie tegenstemmen). dan wordt de minister van Buitenlandse Zaken het zelf. En nogmaals, tijdens dit hele proces mogen politici op ieder gewenst moment van eigenaar verwisselen.

Het lekkerste is natuurlijk als iemand met veel inspanning een personage in de zetel van partijchef manoeuvreert, die je op dat moment doodleuk overneemt.
Voor degenen die dit wat te statisch lijkt is het mogelijk om na iedere derde beurt in het openbaar twee extra punten bij te zetten op een of andere politicus. En zo zijn er nog wat meer extra regels, die het spel interessanter kunnen maken. Echter, voor zover ik het kan bekijken, zijn de door de makers van het spel voorgestelde extra regels niet zo briljant. Het lijkt me het beste om hier de eigen creativiteit aan te spreken.
In de regels wordt gesproken van een mogelijkheid tot speciale events, echter enkele van de voorgestelde events lijken me niet echt leuk en bovendien zijn er wat te weinig om vaker dan 1 keer te boeien. Men zou eigen event cards kunnen maken met bijvoorbeeld een bezoek van een oorlogszuchtige Amerikaanse republikeinse president. een Perestroika-partijchef, een Duitse jongen, die zijn vliegtuigje op het Rode Plein neerzet, een Praagse lente, een griepepidemie, nieuwe personages, nieuwe functies, moordaanslagen. enzovoort.
Voor regel-freaks onder ons bestaat de mogelijkheid om het toekennen van stress ingewikkelder te maken. doordat ieder personages voorkeur heeft voor bepaalde posten en daar minder stressgevoelig is. Evenzo extra streks op ongewenste posten. Maar goed. dat moet je zelf dan maar invullen. lk persoonlijk vind het vervelend, wanneer iemand doordat hij de regels niet doorgrondt, verrast wordt en daarom houd ik het liever simpel. En aan regels, die niets bijdragen tot de aantrekkelijkheid van een spel heb ik helemaal het land.

De paar keer dat wij Kremlin gespeeld hebben, ben ik zeer succesvol geweest met een soort van sluiptactiek. Daarbij investeerde ik vooral in laaggeplaatste figuren van middelbare leeftijd. Terwijl de anderen elkaar afmaakten, wachtte ik net zo lang, totdat iemand een politicus van mij de hogere regionen binnenloodste, die in hoog tempo de andere kanslozen bevorderde en zo een duurzaam regime vestigde onder mijn controle. Van de anderen waren er op dat moment al een aantal verloren gegaan en bovendien had ik een goed overzicht over hun puntenverdeling, zodat ik wist wie er naar beneden moesten. Dit is echter een zeer kwetsbare tactiek. Wanneer meer mensen dit doen en dat doen ze geheid als men er een aantal keren succes mee heeft gehad, dan gaat het goed fout.
Allereerst zit je in dezelfde mensen te investeren, waardoor soms grote investeringen teniet worden gedaan. Buiten dat kan iemand, die een beetje greep op de top krijgt de anderen behoorlijk buitenspel zetten. Wanneer zo'n persoon geen tegenstand ondervindt, ben je op de dobbelstenen aangewezen om te voorkomen, dat het spel niet voortijdig is afgelopen. Bovendien, wie garandeert, dat jij en niemand anders er uiteindelijk met de buit vandoor gaat, als degene die het zaakje controleert het niet redt. Tot slot is het minder leuk als je gedurende een hele periode niks te vertellen hebt en maar moet hopen, dat dat later anders wordt.
Overigens, met meerdere mensen wordt het verloop een stuk afwisselender. Men kan dan veel minder snel de hele top onder controle houden en men moet op eieren blijven lopen. Wat betreft de begininvesteringen is het heel opvallende dat er ondanks de ruime keuze altijd wel wat politici zijn, waarin meerdere spelers een hoop hebben geinvesteerd.
De laatste keer dat we het speelden. hadden we allemaal in Iwan Manjak (61 jaar) geinvesteerd en niet zo'n klein beetje ook. Tweemaal 10, 1 keer 9 en 1 keer 7. En nog is hij nauwelijks in beeld geweest. Trouwens, dit soort gewilde politici is bijna altijd een politicus van ongeveer 60-65 jaar, die aanvankelijk weliswaar niet tot het volk behoort, maar zich toch aan het begin in een matige positie bevindt. lk heb zelf al een paar keer bijzonder veel succes gehad met kleine investeringen in jonge knakkers als Viktor Wasolin (50) en Leonid Bungaloff (54). Op een of andere manier zijn die door hun leeftijd te aantrekkelijk om punten in te stoppen. Zo van ''daar zullen ze allemaal wel wat in stoppen." Verder moet je je realiseren, dat een aanvankelijk lid van het volk waarschijnlijk met een paar puntjes in te palmen valt. Er zijn aanvankelijk immers 11 ambtloze politici en dus is daar de keuze groot genoeg. Daar heb je een grote kans op het alleenrecht op een politicus.
Wanneer er een beetje tempo in zit duurt het spel ongeveer anderhalf tot twee uur.

Cycloop

P.S. Ik lees net dat het een Zwitsers spel is, dat verklaart veel….