Recensie	Historie	Openingen	Openingstheorie

Machten

Rusland

Varianten

Diplomacy Machten

Hoe is het mogelijk, dat ogenschijnlijk gelijkwaardige spelers met bepaalde landen zulke verschillende resultaten halen? Waarom is de een als Turk als een vis in het water, terwijl een superieure speler met in het algemeen betere resultaten zichtbaar moeite heeft met datzelfde Turkije. Dat illustreert voor mij een bijzonder leuk aspect van Diplomacy, namelijk dat ieder land in Diplomacy een eigen karakter heeft en dat de speler wiens karakter daar het meest op aansluit, het beste met dat land overweg kan.

Om maar een voorbeeld te geven: voor Italië moet je zo flexibel en opportunistisch als de pest zijn, immers je zult telkens opnieuw moeten beslissen of je mogelijkheden/belangen nu in het oosten of het westen, in samenwerking met Tur, Oos of Rus liggen. Bovendien, o.a. door de lange aanvoerlijnen heb je vaak te weinig eenheden aan het front om zelf je belangen met brute kracht te verdedigen, zodat je er altijd rekening mee moet houden, dat je iemand anders nodig hebt om je te helpen. Aangezien diplomacyspelers nooit voor altijd te vertrouwen zijn kan het heel goed voorkomen dat een voormalig slachtoffer je enige redding is. En dat vergt wat van je instelling!
Een vergelijkbaar verhaal gaat voor elk land op. Daarom neem ik ook altijd tussen de loting en het begin van een onderhandelingen een momentje voor mezelf om me even in het specifieke karakter van het gelote land in te leven. En dat werkt prima! Als technische & tactische tip zal ik verklappen hoe ik de rol van de verschillende landen zie. Ik moet zeggen, dat ik daarbij geinspireerd ben door spelers, die ik in het verleden met die landen heb zien schitteren. Bij wijze van hommage zal ik aan het einde nog een paar cracks in herinnering roepen, die mijn voorbeelden waren.

Duitsland is heel anders dan Italië. Duitsland is een centraal gelegen dynamisch land met explosieve groei- en trouwens ook krimpmogelijkheden. Bovendien moet men, wil men het echt goed doen, in staat zijn op een gegeven moment door blokkades rond Bur en NTH te breken. Bijv. Peter Mulder is zo'n dynamische speler met doorzettingskracht. Bij hem is Duitsland natuurlijk nog eens extra aantrekkelijk: omdat hij een bijzondere band met het supply Munchen had. Op de een of andere manier slaagde hij er in iedere partij in naar Mun te spelen, ongeacht het land, dat hij speelde. Natuurlijk begonnen we hem daarmee te pesten, en natuurlijk, hoe gaat zo iets, het werd ook voor hem een sport om naar Munchen te spelen. En als Duitsland hoeft dat niet meteen een ramp te zijn.

Frankrijk is het gemakkelijkste land op het diplomacy bord. Iedereen kan daar aardige resultaten mee halen en wellicht is het daarom alom geliefd, mits men natuurlijk het eerste seizoen, spring 1901 aardig doorkomt. Alleen als men je meteen vanaf het begin naar de keel grijpt, kan het fout gaan, maar in de andere gevallen komt er altijd wel een aardige score uit. En als zelfs slechte spelers goede resultaten met Fra halen, dan kunnen goede spelers zelfs hele goede resultaten halen. Om heel eerlijk te zijn: mensen die Frankrijk als diplomacy land leuk vinden zijn eigenlijk een beetje saai. Bij serieuze krachtmetingen als voorronden van het NK is het ook nog wel lekker om Frankrijk te spelen, maar bij leutpartijen kan dat gejengel rond Bel, Bur en Lpl mij niet bekoren. Helemaal niet als een echte Balkan shuffle het alternatief is.

De leukste partij met Frankrijk, die ik ooit gezien heb, was een partij met voormalig kampioen Rob van den Burg, zeg maar de Michael Tal van diplomacy, hij is de enige, die ik ooit op werkelijk fabelachtige wijze een gecombineerde aanval van Italie, Engeland en Frankrijk in spring 1901 heb zien overleven. Echter, die chaotische toestanden zijn bepaald niet typisch Frans, maar eerder Balkan-achtig en dus bepaald niet representatief voor het gezapige Franse spelletje. Fransen zijn saai en geduldig. Ik zou Rob dan ook niet als saai willen classificeren.

Rusland is in tegenstelling tot Frankrijk een van de moeilijkste landen om goed te spelen. Omdat je ieder seizoen rechtstreeks met het hele bord te maken hebt is een goede conditie een eerste vereiste. Verder bestaat je land uit twee kleine landjes, het noorden en het zuiden, dus je moet kunnen onderhandelen om het gebrek aan brute kracht te compenseren. Tot slot moet je erg opportunistisch ingesteld zijn, omdat het erg moeilijk is voorbij Rum, Swe en evt. Nor te groeien. Het kan, ik heb het eerst een aantal keren aan den lijve mogen ervaren en tenslotte is het mij ook zelf gelukt om als Rus verpletterend te winnen.

Engeland heeft eigenlijk keiharde rekenaars nodig. Iedere potentiele aggressor (Fra, Rus) geen kans geven en elk principe overboord zetten als dat nut heeft. Als je dat niet bent, dan ben je zo of Nor of Lpl kwijt en is het een kwestie van tijd, dat de rest volgt. Potentiele bondgenoten zijn schaars, dus als je uit principe met bepaalde mensen niet in zee gaat, kon er wel eens helemaal niets overblijven.
In de Engelse "balance of power" gedachte geloof ik eerlijk gezegd niet zo erg. Het is eigenlijk alleen in het begin noodzakelijk, zolang het nog een kwestie van overleven is. Later kan het geen kwaad, zolang Engeland maar zeker is van de zee.

Turkije-spelers moeten vooral geduldige spelers zijn. Twee stappen vooruit, eentje achteruit. Wachten, wachten op dat ene kansje en daar dan optimaal gebruik van maken, dat is het devies. Een prettige bijkomstigheid met Turkije is het feit, dat je defensief niet erg kwetsbaar bent en je je wel eens een vergissing kunt veroorloven. Ik heb met Turkije als tegenstander ook enkele traumatische ervaringen achter de rug, waar ik veel van geleerd heb.

Oostenrijk tenslotte is het allermoeilijkste land, dat er is. Voor je dat goed kan, moet je eigenlijk alle andere landen ook goed beheersen. Het is iets voor ervaren spelers en dan vooral de echte allrounders. Een kwestie van energie ook. Als je in 1904 weer op 3 staat, is het maar weinigen gegeven de energie op te kunnen brengen om verder te boksen. Meestal worden het er snel nog minder.

Ikzelf had vroeger Turkije als favoriete land. Ik denk, dat dat bij wel meer beginners het geval zal zijn. Verdedigend alleen overzichtelijke moeilijkheden, terwijl je al je energie en creativiteit kwijt kunt in het ontsnappen uit het hoekje. Bovendien zijn beginners vaak nog te enthousiast om er van te balen, wanneer het uiteindelijk niet lukt om te ontsnappen.

Sinds ik die defensieve risico's wat beter in de hand heb, ben ik overgestapt op het explosieve Duitsland. Misschien komt er nog eens een moment, dat ik Oostenrijk mijn favoriete land mag noemen.

Tenslotte mijn persoonlijke voorkeurslijst.

AUS: Paul Michel, kampioen, wat had die een energie en wat was hij goed.
ENG: Jan Feringa, ook al kampioen, na Roland Bakker de beste rekenaar, maar dan veel opportunistischer.
FRA: Roland Bakker, nooit kampioen, maar erg vaak in de finale, te aardig om in 1901 aan te vallen en tactisch heel sterk, scoort dus altijd.
GER: Teijo Doorkamp, kampioen, wat een bouwer en wat een killer, een voorbeeld voor alle spelers van mijn generatie.
ITA: Hugo Keijser, kampioen van een latere generatie dan mijzelf, maar wel verdiend.
RUS: Peter Mulder, de meeste ereplaatsen van iedereen, maar nooit het bovenste treedje, maar hoort absoluut bij de allerbesten, wat een intrigant, manipulator en wat een energie.
TUR: John Zonneveld, nu hij ouder is, heeft hij het geduld en is er geen betere, nog geen kampioen.

Cycloop