Recensie	Historie	Openingen	Openingstheorie

Machten

Rusland

Varianten

Diplomacy Recensie

Om nou te zeggen dat Diplomacy een gezellig spel is, nou nee. Diplomacy is een spel van emoties: vreugde, opwinding, spijt, wraak, boosheid, teleurstelling en ga zo maar door. Deze emoties staan in een willekeurige volgorde en ook de intensiteit van deze emoties is per speler verschillend. Spelers die van een fijn strategisch schuifspelletje met een fijne dikke players guide houden zijn bij diplomacy aan het verkeerde adres.

Allereerst heeft diplomacy een zeer beperkte set regels. Feitelijk zijn er maar vijf regels, passend op een A4-tje, die je echt moet weten. Verder staan er in de regels nog een complete beschrijving van allerlei hele bijzondere gevallen, waar de toepassing van de regels niet helemaal duidelijk zou kunnen zijn. Echter al deze bijzondere gevallen hebben de voor de hand liggende oplossing.
Ondanks de simpele regels kost het soms een mensenleven om het spel te begrijpen. De belangrijkste reden hiervoor is dat de invloed van je medespelers erg groot is. Hun karakter, hun spelinzicht, hun ervaring, noem maar op. De gebeurtenissen op het bord zijn eigenlijk maar kleine facetten van het geheel. Zoals de naam van het spel al zegt, het gaat vooral om de diplomacy, het onderhandelen, de interactie met de andere spelers. En dus is ieder spel geheel anders als alle vorige en dus blijft het interessant, ook na heel vaak spelen.

Ik persoonlijk vind het aspect timing een heel belangrijk onderdeel van het spel. Als ik naar succesvolle spelers kijk dan valt me iedere keer weer op, dat ze feitelijk niet veel anders doen dan een hoop andere spelers, alleen doen ze het steeds op een gunstiger moment dan de minder succesvolle spelers. Dit verklaart ook het feit dat sommige mensen na een periode van minder intensief spelen ook minder succesvol zijn. Vooral hun verminderde timing valt me dan op.
In dit verband vallen me direct twee namen van ex-Nederlandse kampioenen te binnen, die dit is overkomen. Allereerst Albertus Koster kampioen in 1986, maar vooral Paul Michel, destijds uit Den Haag, in 1984, tegenwoordig uitgezwermd naar eerst de VS en tegenwoordig ergens in Nieuw Zeeland, meen ik. Paul had in zijn goede tijd een fabelachtig spelinzicht en gevoel voor timing, maar toen hij het even wat rustiger aan ging doen heeft hij nooit weer zijn niveau van destijds benaderd.

Dat diplomacy meer is dan zomaar een spel kan ik het best illustreren met een spel uit het pre-Internet, pre e-mail, pre-mobiele telefoon tijdperk. Destijds had je spelletjesblaadjes, die maandelijks per post verstuurd werden en waarin de uitwerking van de spelletjes stond. Onderhandelingen en nieuwe orders gingen dan ook per post. Dit specifieke spel stond destijds in het meest toonaangevende blad van die tijd, de Brutus, en was genaamd You Too?. Spelers uit You Too? hebben me verteld dat het spelen in dit spel mede hun kijk op het leven heeft bepaald. Bij dit spel gebeurde het dat 7 spelers voor 1 beurt meer dan 40 sets orders instuurden, waarvan gemiddeld drie per telegram op de avond van de deadline. In de week voor de publicatie van de Brutus gingen er dan al zeker drie brieven over en weer waarin de eigen acties werden verklaard en er alweer een serie voorstellen over de volgende zetten werden gedaan afhankelijk van de acties van die ander. Dan ging er weer een brief terug van ''ik heb dit en dit gedaan en als jij dan echt (belazeren is in dit spel ten alle tijde mogelijk) dit en dit hebt gedaan, dan zou ik eventueel wel voor dat of dat plan voelen." Na de publicatie gingen de onderhandelingen natuurlijk rustig door.

De spelers in You Too? lieten zich natuurlijk behoorlijk meeslepen en eerlijkheid gebiedt te zeggen dat lang niet alle andere diplomacy partijen zo intensief zijn, maar wat ik er mee wil illustreren is het feit dat diplomacy als spel zo'n potentie heeft, dat het mensen op deze manier bezig houdt. En ik moet ook zeggen, het heeft ook mijn leven beinvloed. Ik heb in mijn zakelijke beslommeringen vaak sollicitatiegesprekken moeten voeren, laat ik zeggen dat ik nooit zo'n goede interviewer zou zijn geworden zonder mijn diplomacy-ervaring. Die ervaring heeft me geleerd om te ontdekken wat mensen werkelijk bedoelen, als ze wat zeggen. En tegenwoordig vorm ik het spelletjesteam Overthehill.com met oude diplomacy maatjes en die blijken zo geschoold te zijn, dat ze telkens uitblinken.
En de potentie van het spel merk ik iedere keer weer als ik het aan nieuwe mensen uitleg. Vrijwel iedereen vindt het fantastisch, alleen het benodigde aantal spelers (7) houdt mensen vaak tegen om het regelmatig te doen. Dat probleem kan ik natuurlijk niet oplossen. Maar, als je helemaal niets weet, dan zou ik me gewoon eens melden bij spellenspeciaalzaak De Joker aan de Oude Gracht in Utrecht en vragen naar het eerstvolgende diplomacy evenement.

Voorronden

Misschien zullen ze je dan wel iets vertellen over de Voorronden voor het Nederlands Kampioenschap. Schrik niet, dat is ook voor beginners!! Bij het begrip ''voorronden'' vallen me direct allerlei anekdotes te binnen. Voorronden staan altijd garant voor spektakel. Meestal allerlei heldendaden van verschillende legendarische spelers en andere fantastische wapenfeiten op het bord, maar soms ook "toestanden". Als er bij een spel dat toch al niet ongevoelig is voor oplopende emoties om het echie gespeeld wordt, dan kan er natuurlijk wel eens wat gebeuren. En dat is bij diplomacy voorronden voor het Nederlands Kampioenschap Diplomacy zeker zo.
Rob van de Burg, die van drie kanten werd aangevallen, de aanvallers op afgrijselijke wijze tegen elkaar uitspeelde en vervolgens de finale haalde. Peter Mulder, die het verkopen van supply centers op het andere kant van het bord overleefde. De Nico van Maarseveen-rellen. De grootmeester-vete tussen Paul Michel en Teijo Doornkamp. De gevreesde Jan Maarten Cobben, die zomaar zijn eerste voorronde won. De vete tussen Dirk-Jan Out en Peter Mulder. Ivo Bouwman, die Erik Joustra wel even mee zou nemen naar de finale en hem vervolgens genadeloos afstrafte. Jaren later de reprise met Peter Mulder in de rol van executeur en Hildo Krop als slachtoffer. De Glenfiddich-affaire met Marcel Vink en Jaap Jacobs in dubieuze hoofdrollen. En zo kan ik nog bladzijdenlang doorgaan.

Het behalen en spelen van de finalepartij is altijd erg bijzonder. Ik denk niet dat iemand van de finalisten zo'n finale ooit vergeet. Bovendien, in iedere finale zijn zeker meer dan de helft van de spelers ook werkelijk de top van Nederland. Dat vind ik een hele goede score.

De uiteindelijke kampioen krijgt de ere-titel de "gemeenste man van Nederland", en zo is het ook. En daarmee hoort die kampioen ook tot de top van de wereld. Nederlanders spelen en speelden internationaal op een heel hoog niveau. De ons omringende spelen veel "liefer" en spelen veel meer in langlopende allianties. Jarenlange ervaringen in toernooien heeft geleerd, dat dat niet de succesvolste tactiek is.

Tot slot wil ik nog even stilstaan bij het sociale aspect van diplomacy. Diplomacy in het algemeen en voorronden in het bijzonder zijn een prima gelegenheid om in aanraking te komen met mensen die van spelletjes houden. Bij diplomacy leer je elkaar door alle verwikkelingen erg goed kennen, alle goede en slechte karaktereigenschappen komen hier tevoorschijn. Dat gebeurt bij alledaagse oppervlakkige ontmoetingen en de meeste andere spellen eigenlijk nooit.
Bij diplomacy voorrondes wordt er altijd veel aandacht besteed aan het sociale aspect. Er wordt altijd wel wat gezamenlijk gedaan. Samen wat eten, samen wat andere spellen spelen en natuurlijk veel ouwehoeren.
Alles met elkaar spreekt dit spel mij bijzonder aan. Ik speel het spel al een eeuw en heb mijn ups en downs in het spel gehad, maar de liefde is onverminderd. Zo is dat met eerste liefstes, ze vervagen wel wat, maar het gevoel blijft hetzelfde. Ik heb ondertussen een kast vol met andere spelletjes in huis, herstel, het zijn er 2, en nog steeds is een spelletje diplomacy spannend en bijzonder. De interactie tussen de spelers, de enorme spanning en als het meezit de bijkans orgastische vreugde van een mooie overwinning maken het spel uniek.

Cycloop